Van je familie moet je het hebben

Het bridgevirus kwam via mijn schoonouders de aderen van mijn echtgenoot binnen. Ze speelden robberbridge. Niemand hoor je ooit nog over robberbridge praten, maar lang geleden was dat blijkbaar ‘in’.

Zoals bij de meeste (echt-)paren was de ene helft beduidend sneller van begrip dan de andere. Het verhaal gaat dat, terwijl mijn schoonmoeder radeloos haar kaarten en punten telde, mijn schoonvader steevast riep: “je kunt maar met één kaart uitkomen”. Natuurlijk koos ze de verkeerde.

Enfin, mijn man kreeg ondanks dit voorbeeld toch de smaak van het bridgen te pakken. Begin jaren ’70-’80 was het één en al bridge wat de  klok sloeg. Het werd me wel eens te gortig. Viertallen, paren, lokaal, provinciaal, hij was erbij.

Toen mijn schoonmoeder mij eens aanhoorde , vroeg ze me: ”zou jíj dan geen bridge willen leren?”. “Ja natuurlijk wel” zei ik. Ik zag manlief van kleur verschieten. Maar, doortastend als ze was, zei ze streng tegen hem: “waarom leer je dat kind dan geen bridge?”! Tja, toen moesten we wel op zoek naar nog een stel. In een vriendin vond ik een lotgenoot. Nooit hebben we een cursus gevolgd, we kregen les van onze partners.

Toen onze kinderen groter werden, kwamen we goed op dreef:  hapjes, drankjes, maaltijden en drives zaten in ons programma. Evenals viertallen.Ik herinner me nog mijn eerste APIH drive in Groningen. Met vriendinnen. Nog voor we ons ingeschreven hadden , had er al iemand een jurk gekocht.

Maar me vast aan een club binden, zat er toentertijd niet in. We besloten samen ( híj veel sterker dan ik natuurlijk, met alle bijverschijnselen van dien)  bij B en C te gaan bridgen toen deze club nog in  de Posthoorn in Oudeschoot zat. Een doorrookt en naar bier stinkend café waar je na afloop gezellig aan de bar kon zitten. Het uitrekenen van de stand gebeurde toen nog met de hand. Maar met een lekker drankje erbij kon het ons niet lang genoeg duren. Helaas, door mijn werk, duurde dat maar een seizoen. Het plezier in en de uitdaging van het spel hebben er wel toe geleid dat ik nu al jaren weer competitie speel. En niet te vergeten het thuis bridgen met vrienden onder het genot van een drankje en een hapje.

Ik wens iedereen zo’n wijze schoonmoeder toe!
Xandra Toppen- op ’t Hof